Czy w twoim zespole ktoś sprawdził, co ludzie myślą, zanim uznał, że poparcia nie ma?
O filmie
Milczenie zespołu może oznaczać sytuację odwrotną do tej, którą widzi lider: większość osób popiera zmianę, ale każda z nich sądzi, że jest w mniejszości. W filmie pokazuję, jak powstaje ten błędny obraz i w jaki sposób można go przełamać.
Film łączy trzy mechanizmy opisane w psychologii społecznej i socjologii. Niewiedzę pluralistyczną, czyli sytuację, w której większość błędnie ocenia poglądy innych, opisali Floyd Allport i Daniel Katz (1931), a jej klasyczne badanie przeprowadzili Deborah Prentice i Dale Miller (1993). Fałszowanie preferencji, czyli publiczne deklarowanie stanowiska innego niż prywatne, opisał Timur Kuran w książce „Private Truths, Public Lies” (1995). Modele progowe, które wyjaśniają, w jaki sposób jedna otwarta deklaracja uruchamia kolejne, opracował Mark Granovetter (1978).
Zapis tekstowy
Bywa, że zmianę popiera większość zespołu, a mimo to nikt jej nie podejmuje. Jak to możliwe?
Każda z tych osób widzi sens zmiany, ale milczy, ponieważ nie wie, co myślą pozostali.
Każda z nich odczytuje więc milczenie innych jako brak poparcia i dochodzi do wniosku, że jest w mniejszości.
Część osób publicznie przytakuje sceptykom wbrew własnemu zdaniu, co jeszcze bardziej utwierdza pozostałych w tym błędnym obrazie.
Każda osoba ma przy tym własny próg, czyli liczbę widocznych zwolenników, którą musi zobaczyć, zanim sama się przyłączy. Dopóki poparcie jest ukryte, nikt nie wie, czy ta liczba została już osiągnięta.
Wystarczy więc, że jedna lub dwie osoby o najniższym progu powiedzą otwarcie, że są za. Ich głos przekracza próg kolejnych osób, a głosy tych osób przekraczają próg następnych.
Dla lidera zmiany wynika z tego, że milczenie zespołu nie informuje ani o poparciu, ani o sprzeciwie. Dlatego zanim uzna, że poparcia brakuje, powinien sprawić, żeby opinie stały się widoczne, na przykład przez anonimowe głosowanie z jawnym wynikiem.